Anita (61) heeft de ziekte van Alzheimer: ’Ik kijk vooral naar wat nog wél kan’

Léven tot het laatst. Anita (61) heeft sinds een paar jaar Alzheimer. Ondanks haar ziekte blijft ze optimistisch. ‘Genieten is het belangrijkste dat er is. Dat lukt me met hulp van familie, vrienden en palliatieve zorg.’

Zeven jaar geleden kreeg Anita haar diagnose. ‘Ik heb een week gerouwd en besloot daarna van elke dag iets te maken. Als je op jonge leeftijd dementie krijgt, weet je dat je geen lang leven meer zult hebben. Daarom is genieten het belangrijkste dat er is: samen ervaringen delen.’

Hulp is dichtbij

Anita gaat geregeld weekendjes weg met haar man Peter of eropuit met familie of vriendinnen. Ook reist ze stad en land af om over haar ziekte te vertellen en werkt ze mee aan een boek en wetenschappelijk onderzoek. ‘Het is niet zo dat ik niks meer kan, ik heb alleen hulp nodig bij wat niet meer lukt. Er is gelukkig veel ondersteuning beschikbaar.’ Zo gaat ze elke maand naar een Alzheimer kookclub. Zelf rijden gaat niet meer. ‘Ik mag van een taxi met gereduceerd tarief gebruikmaken of ik word opgehaald. Ik hoef maar met mijn vingers te knippen en ik krijg hulp van mensen om me heen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.’

Voor kwaliteit van leven

De ondersteuning van naasten en vrijwilligers maakt deel uit van palliatieve zorg. Dit is de zorg die iemand krijgt als hij of zij niet meer beter wordt en richt zich op kwaliteit van leven: lichamelijk, psychisch, sociaal en bij zingeving. Waar terminale zorg voor de laatste levensfase is, kan palliatieve zorg al starten al vanaf de diagnose. Het is ook voor naasten. ‘Ik heb een fantastische arts en een fijne casemanager. Als ik wil, kan ik ook andere ondersteuning krijgen, zoals thuiszorg of psychologische hulp. Dat geldt ook voor mijn man, een fijn idee voor als het nodig is.’

Meer hierover leest u op leventothetlaatst.nl