Route Neercanne – Fietsen langs de taalgrens tussen Vlaanderen en Wallonië

0

Start: Cannerweg 800, Maastricht
Afstand: 47 km
GPS Bestand: Route Neercanne-Taalgrensroute
PDF Routekaart: Route Neercanne
PDF Routebeschrijving: Route Neercanne

In Belgisch Limburg, vlak over de grens bij Maastricht, loopt een onzichtbare muur. Aan de ene kant van die muur spreekt men Vlaams, aan de andere kant klinkt het melancholische Frans. Fietsactief plot één route door beide taalgebieden, door bossen en dorpen en langs de rivier de Jeker.

Château  Neercanne

Weinig fijner dan op een zachte lentedag te fietsen, langs velden vol met gele paardenbloemen, de witte stellaria en de lila pinksterbloem. De route vandaag voert richting de bekendste bloesemstreek van België, misschien zelfs de bekendste van Europa; de Haspengouw. Het verfrissende is dat de uitgestippelde weg de Haspengouw links laat liggen en voert naar onbekendere Franstalige dorpjes en de historische stad Tongeren. Startpunt is de parkeerplaats van Château  Neercanne, even buiten de Limburgse hoofdstad. Bij Neercanne doet niets denken aan Maastricht. Het landschap glooit op Limburgs mooist, op een heuvelflank staan wijnranken. Château  Neercanne is opgetrokken uit lokale mergel en biedt onderdak aan een restaurant. Vanaf het kasteel is het uitzicht op de tuinen fraai. Een beek stroomt door de weilanden in de verte, daarachter liggen loom de heuvels. De deur van de restaurantkeuken van het kasteel staat half open, de kokkin roept in het Frans naar de serveerster. Dit verrast onwillekeurig. Zo dichtbij Maastricht al Frans? En dat terwijl Canne, het kleine dorp waar het kasteel bij ligt, toch echt gewoon Vlaams is. De boer parkeert even verderop zijn tractor in een mergelgrot alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is. Dat is het misschien ook, want vlak daarnaast gebruikt hij twee grotten als stal. De koeien vinden het alleszins prima.

Rijk oorlogsverleden

De geografie van dit gebied is eenvoudig: op het plateau liggen de Vlaamse dorpen, daaronder de Waalse. Even werken is het om op het plateau te komen. Hier bollen de velden vol graan en voorjaarsbloemen, zoals ze dat al eeuwen doen. Zeker ook tijdens de vele oorlogen in dit gebied die de afgelopen eeuwen een prominente rol speelden. Buitengewoon fel is hier gevochten. Veel monumenten herinneren aan de soldaten die voor de vrijheid van de  Belgen zijn gesneuveld. Britse vliegeniers in de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld. Even buiten het Vlaamse Lafelt wordt met een fraai monument de lokale slag herdacht die plaatshad in 1747. Fransen, Nederlanders en de geallieerden loerden in de vlakten rondom Lafelt op elkaar. Een vreselijke strijd met liefst honderdvijftigduizend soldaten en tienduizenden doden. Ongelofelijk om je dit voor te stellen wanneer je nu door het groene, rustieke gebied fietst. De meeste veldweggetjes zijn verlaten. De Vlaamse dorpjes die je onderweg passeert, gehuchten eerder, ademen een oude rust uit, van een tijd die voorbij is. De huizen zijn vaak fraai, architectonische acrobatiek. Een huis heeft zelfs een ophaalbrug. Hier wonen de welgestelden, zoveel is duidelijk. Maar een kilometer verder en het aangezicht van de streek is weer heel anders. Achter de zoveelste bocht wacht een klein café, waar aan moet worden geklopt, want de deur is op slot. ‘t Kepelleke heet het hier. Plastic stoelen op het terras. De deur gaat open, een koude Jupiter kan worden besteld. €1.70 per glas. De hond komt erbij liggen op het terras. Hoe dit café in staat is open te blijven, is een raadsel. Misschien stroomt het ’s avonds vol met buurtgenoten, misschien. De eigenares gaat tien minuten weg. De hond uitlaten.

De Jeker

In het Belgisch Limburgse Tongeren, halverwege de dag, spreekt men Vlaams. Het stadje raakt aan de route, maar is er niet in opgenomen. Toch is het de moeite waard om de fiets even te parkeren en ergens een drankje te drinken, of langs de indrukwekkende oude stadsmuur te lopen. Niet te lang, want het mooiste gedeelte van de route ligt nog voor je. Dat deel volgt het riviertje de Jeker, dwars door het groene land heen. Dat begint al op nog geen kilometer buiten Tongeren, waar niets meer doet denken aan het stadje. De Jeker kronkelt lustig door het landschap. Omdat er veel schaduw op de rivier valt, wanen dieren zich er veilig. Een eend heeft in de luwte op een steen een nest gemaakt voor haar kuikens, met kruislings gelegde takken. Een veilig heenkomen voor het kroost.

Wallonië

Wallonië kondigt zich niet aan, het verschijnt pardoes. Plots is er sprake van ‘rue’ in plaats van ‘straat’ en groet iedereen je met ‘bonjour’. Ook het karakter van de dorpjes is anders dan in Vlaanderen – meer cafeetjes bijvoorbeeld. Meer mensen op straat ook. De jongeren strijken bij een begroeting even met de wangen langs elkaar, een vluchtige kus in de lucht. In elk Waals dorp wappert fier de Belgische vlag bij het oorlogsmonument dat er altijd is en ook bij het gemeentehuis – zelfs het kleinste gehucht heeft een gemeenschapsgebouw. Bijna altijd vervallen, dat hoort er een beetje bij. De Waalse dorpjes hebben een aangenaam chaotisch karakter, zoiets als een verjaardag waar steeds maar nieuwe mensen binnen blijven komen. Schitterende villa’s worden afgewisseld met vervallen woningen, waar op het oog niemand in verblijft. Toch staan er rode bloemen in het raam en slaapt er een zwarte kater op de vensterbank. De zon blinkt in het venster en in het water van de Jeker die brutaal door dit dorp stroomt, achter de huizen langs, onder de vele bruggetjes door. Even verderop in Roclenge-sur-Geer, ligt een typisch Frans marktplein met twee petanque-veldjes, een podium voor het plaatselijke blaasorkest en een strijdvaardig beeld van een gesneuvelde soldaat. Ook hier uiteraard een gemeentehuis waar de Belgische en Waalse vlag wapperen door een lentebries.

Het frisse groen

Dan weer heuvel op en heuvel af, recht het groene veld door. Door het dal rijd je nu. Het uitgeslagen wit van de weg oogt feller door het blinkende groen langs beide zijden. De Jeker stroomt verderop als een kalme vriend die je voorgaat. De route nadert haar einde, maar er is nog zoveel te zien. Wijk wanneer je intuïtie het je ingeeft vooral ook af van de route. Die bergtop in de verte met het houten kruis erop, hoe zou het uitzicht vanaf daar zijn? En dat bos aan de linkerzijde, geurend naar lentebloemen, hoe zou het zijn om daar even rond te lopen? Gewoon naartoe gaan. Het is lente, alles mag. Maar bezoek zeker aan het einde van de route zeker ook het indrukwekkende Fort Eben-Emael, met zijn mythische bijnaam De reus onder de forten.

Praktisch

Vervoer
Bij Château Neercanne ligt een parkeerplaats. Wie met de trein komt, kan in Maastricht starten. Vanaf daar is het niet moeilijk om bij het Château te komen.

Fietsverhuur
Bij de bewaakte stalling op het station Maastricht zijn uitstekende fietsen te huur. De tarieven zijn goed en de fietsen kunnen tot laat terug worden gebracht. Telefoon: 043-321 11 00.

Horeca
Op diverse punten op de route kan worden gestopt voor een drankje of een hapje. Onder andere in Tongeren. In het eerste gedeelte van de route zijn de mogelijkheden hiertoe het kleinst, dus neem voldoende water en proviand mee.

Tip

Let goed op onderweg. Hier en daar worden aardbeien of kersen van het land verkocht of wordt vers hoeve-ijs tegen een schappelijke prijs aangeboden

Reus
Fort Eben-Emael heet niet voor niets Reus onder de forten. Het is een indrukwekkend geheel van talloze bunkers, aan één kant afgeschermd door het Albertkanaal. In de mergelgrot is een kazerne gebouwd met een keuken, ziekenboeg en slaapzalen. Een stad in een rots. Jarenlang een onneembare vestiging, tot het Duitse paramilitairen in 1940 lukte het te veroveren. Een bezoek meer dan waard.

Start: Cannerweg 800, Maastricht
Afstand: 47 km
GPS Bestand: Route Neercanne-Taalgrensroute
PDF Routekaart: Route Neercanne
PDF Routebeschrijving: Route Neercanne

Heb je tips of opmerkingen over deze route? Laat het ons, en je medefietsers, weten!

Route Neercanne – Fietsen langs de taalgrens tussen Vlaanderen en Wallonië
1 (20%) 1 vote

Deel.

Over de auteur

Geef je reactie