Het rondje van … Esther Vergeer

Ze is zevenvoudig paralympisch kampioen rolstoeltennis, ze deed aan rolstoelbasketbal, nam deel aan triatlons én ze gaat regelmatig fietsen met haar handbike: uit het leven van Esther Vergeer (45) is sport niet weg te denken. In Woerden rijdt ze regelmatig een rondje door de polder, juist ook om in drukke tijden haar hoofd leeg te maken.‘Wat is er mooier dan een leven lang te kunnen blijven bewegen?’

‘Glimlach’ staat er aan de voet van een fietsbruggetje net buiten station Woerden. Een aanmoediging, zo lijkt het: blijf positief, ook als er hobbels op je pad komen. Denk in mogelijkheden, niet in beperkingen. Een boodschap die Esther Vergeer op het lijf geschreven is. Toen ze op haar achtste een dwarslaesie kreeg stond één ding vast: ze wilde zo gauw mogelijk weer zelfstandig kunnen bewegen. Tijdens haar revalidatietraject maakte ze kennis met diverse sporten, waaronder rolstoeltennis, en algauw kochten haar ouders een handbike voor haar zodat ze op eigen houtje naar school kon fietsen. Later maakte ze furore als topsporter: bijna veertien jaar lang, van 1999 tot 2013, stond ze onafgebroken op de eerste plaats op de wereldranglijst van rolstoeltennissers. Tegenwoordig inspireert ze via de Esther Vergeer Foundation kinderen met een lichamelijke beperking, door ervoor te zorgen dat zij óók kunnen sporten. “Vanuit stilstand is zo’n bruggetje best pittig”, zegt Vergeer terwijl ze over het fietspad omhoog rijdt, het water over – met een brede glimlach.

Een handbike is dus als het ware een verlengstuk van je rolstoel?

“Ja, je kunt hem makkelijk aan de voorkant bevestigen. Je bedient hem met je bovenarmen, remmen doe je met een terugtrapremmechanisme. En er zitten normaal gesproken ook versnellingen op, maar die moet ik eens laten repareren… Het is echt een uitkomst voor mij, ik heb diverse varianten. Naast deze stadsfiets staat er bij ons thuis ook een bakfiets waarin mijn dochter jarenlang heeft gezeten. Al gebruik ik die tegenwoordig wat minder vaak: ze is nu zes en vindt het ontzettend leuk om zelf te fietsen, ze heeft net een nieuwe, grotere fiets gekregen. Ze vindt het nog een beetje spannend maar ziet er ook echt de voordelen van in: dat ze zelfstandig naar tennisles toe kan, naar vriendinnetjes…”

Vergeer is zelf ook geboren en getogen in Woerden. “Het is gewoon een ontzettend fijne plek.  Centraal in Nederland, met een mooi historisch centrum, maar niet te groot. Een groene, waterrijke, dorpse stad – kneuterig op een prettige manier. En binnen tien minuten ben je met de trein in Utrecht.” Op de fiets zijn we binnen no-time de bebouwde kom uit, de polder in, tussen de weilanden. Langs de sloot staat fluitenkruid in bloei, de lucht is strakblauw.

De paden zijn gelukkig breed genoeg voor je handbike.

“Sowieso is het hier prima gesteld met de kwaliteit van de fietspaden, ook voor mensen in een rolstoel. Ja, als je in een bosrijk gebied bent zijn de boomwortels in het pad natuurlijk lastig. En met z’n tweeën naast elkaar fietsen is vanwege de breedte van de rolstoel ook niet overal gemakkelijk. Maar het onderhoud van de paden, van het asfalt vind ik over het algemeen gewoon heel goed. Daaraan merk je dat Nederland echt een fietsland is.”

Kom je uit een fietsgezin?

“Absoluut. De liefde voor het fietsen heb ik echt van mijn ouders meegekregen. Als we op vakantie gingen, namen we altijd de fiets mee. Je actieradius wordt erdoor vergroot, je bewegingsvrijheid ook. Inmiddels zijn mijn ouders al wat ouder en beginnen de rollen langzaam om te draaien: nu moedig ik hén aan om te gaan fietsen.” Lachend: ”Al ben ik blij dat mijn vader me nog vaak te hulp schiet als ik een lekke band krijg onderweg.” Dan, serieus: “Het is zo jammer dat mensen op hogere leeftijd vaak minder in beweging komen, dat de drempel om erop uit te gaan groter wordt, door medische rompslomp, door de angst om te vallen… Terwijl er vaak nog heel veel mogelijk is, al dan niet met wat aanpassingen. En het hoeft niet meteen drie kwartier te fietsen om er de voordelen van te ondervinden. Een klein rondje kan ook al heel waardevol zijn. Wat is er mooier dan een leven lang te kunnen blijven bewegen?”

Hoe kijk je in dat opzicht tegen fatbikes aan?

“Oh, het is zo zonde dat de jongere generatie gewend raakt aan elektrisch fietsen! Mijn dochter zei laatst dat ze fatbikes zo stom vindt. Dus ik vroeg haar: waarom dan? Nou, er kwam een hele waslijst: ze zijn eng, ze gaan hard, ze maken herrie, het is veel beter en leuker om te fietsen met je eigen benen… Dat vond ik natuurlijk wel mooi om te horen, dat dat bewegen er bij haar dus ook zo in zit. Maar ja, je weet natuurlijk niet of dat nog zo blijft als ze eenmaal begint te puberen.”

Met de Esther Vergeer Foundation moedig je dat zelfstandig bewegen ook aan. 

“Ja, ons doel…

Verder lezen?

Lees het vervolg van het interview met Esther Vergeer in FietsActief 5.
Nu in de winkel of bestel via via deze LINK

Tekst: Gemma Venhuizen Foto’s: Jesaja Hizkia