Het rondje van: Ruben Terlou

Documentairemaker en fotograaf Ruben Terlou is bekend van zijn tv-series over China. Je kunt hem met zijn vriendin door Amsterdam zien fietsen. Zijn auto deed hij de deur uit. ‘In China pak ik vaak een leenfiets’

Ruben Terlou (1985) komt op een zwarte damesfiets aanfietsen en stopt bij de voetgangersuitgang van station Amsterdam Amstel. Zijn donkere bril en haar maken hem herkenbaar. “Ik wil me verbergen”, zegt hij met een brede lach zacht als hij zijn hand uitstrekt. Ruben was de afspraak ‘straal’ vergeten, maar kwam toen we belden binnen een kwartier. “Ik was kimchi aan het maken met mijn vriendin”. Ruben wijst op wat kleine vlekjes. “De spetters zitten op mijn broek”.

Terlou werd precies tien jaar geleden, in 2016, in één klap bekend als presentator van de VPRO-documentaireserie ‘Langs de oevers van de Yangtze’. Op 19-jarige leeftijd was Terlou naar China vertrokken om Mandarijn te leren en fotojournalist te worden. Toen het niet lukte om van fotografie rond te komen, keerde hij terug naar Nederland en ging geneeskunde studeren, een studie die hij cum laude voltooide. Net toen hij aan een promotieonderzoek naar leukemie wilde starten, kwam zijn Chinese droom alsnog uit: hij werd gevraagd als presentator van een tv-documentaireserie over China. Neurolobioloog Dick Swaab had hem getipt. In die eerste serie gaf Terlou een inkijkje in de Chinese maatschappij door met gewone burgers te spreken over hun leven en gevoelens. Recent maakte hij series over Myanmar en over de landen rondom de Zuid-Chinese Zee. Naar dat laatste programma keken meer dan een miljoen kijkers.

We fietsen in Zuidoostelijke richting, richting de Middenweg. “Deze route fiets ik weleens naar mijn vriend Jelle Brand Corsius”, vertelt Terlou. “We zijn bezig met het voorbereiden van een theatertoer en dan ga ik meestal bij hem thuis langs”. Eerder maakte Terlou met Jelle Brand Corsius een documentaireserie over de zijderoute.

Als Terlou in Amsterdam is, doet hij alles op de fiets, vertelt hij.

Geeft fietsen jou een gevoel van vrijheid?
“Jazeker. Je kunt impulsief vertrekken, je pakt de fiets, dat vind ik heerlijk. Je gooit hem overal neer”.

Fiets je ook weleens met je vriendin?
“Ja, dat vinden we heel leuk! Zij fietst knetterhard, af en toe door rood. ’s Zomers fietsen we weleens langs de Amstel of de polder in ten Zuiden van Amsterdam. Dan verbazen we ons erover dat je plotseling op het platteland bent. Soms nemen we wat te eten en drinken mee en gaan we ergens zitten, op het gras of op een bankje”.

Sinds Terlou drie jaar geleden zijn auto wegdeed, verplaatst hij zich door Nederland met de trein. “Ik merk dat ik nu minder afspraken op een dag plan. Het werkt vertragend. Amsterdam en een auto is de hel, vooral een parkeerplek vinden. In de trein kun je nadenken en wat schrijven, in het verkeer zat ik me op te winden. Bovendien was ik altijd weg, dat ding stond stil”.

Terlou kijkt me zo nu en dan met dezelfde brede glimlach aan waarmee hij ook in zijn series Aziaten voor zich weet te winnen en ontboezemingen weet uit te ontlokken.

Fiets je in China weleens?
“Ja, ik heb een paar maanden nog fietsen gehuurd in het Oosten en Zuiden van China. Je hebt daar zo’n leenfietsensysteem. De fietsen staan in rijen op straat, je kunt ze met je telefoon scannen”.

Is het spannend om daar te fietsen?
“Nee, het is hartstikke leuk. Het is veel beter geregeld dan vroeger. Alle brommers, scooters en heel veel auto’s zijn elektrisch, daardoor is het veel stiller geworden. Op een gegeven moment hebben de Chinezen de oorlog verklaard aan de vervuiling. En als Chinezen eenmaal iets in hun hoofd hebben en dat gaan doen, werkt het goed. Sindsdien is de smog in steden ook opgetrokken”.

We fietsen flink door over de smalle fietspaden van de stad, soms over hobbels van wortelende bomen. Een rits fatbikes haalt ons in. “Daar word ik dus helemaal gek van”, zegt Terlou als we weer naast elkaar fietsen. “Elektrische fietsen waren het eerst, en nu dus fatbikes. Dat vind ik best wel irritant. Maar waar ik nog een grotere hekel aan heb, zijn scooters die voor je neus gaan staan voor een stoplicht en dan die uitlaatgassen in je gezicht…Ik snap het gewoon niet, hoe kan dat nou hier? In China hebben ze die al tien jaar niet meer. Ik vind het moeilijk te begrijpen waarom we met iets doorgaan wat ongezond is, en slecht voor het milieu”.

Terlou is opgegroeid in Utrecht en fietste altijd naar school in De Bilt en later naar de vrije middelbareschool in Zeist. “Het maakt niet uit wat voor weer het was, we fietsten, we werden nooit gebracht, of er nou sneeuw of ijs was, het keihard stormde, je ging gewoon. Ik denk daar best vaak aan. Bij gladheid vroeg je dan op school aan elkaar hoe vaak de ander was gevallen”.

Heb je mooie fietsherinneringen?
“Ik heb ooit met mijn vader een meerdaagse fietstocht gemaakt, van

Verder lezen?

Lees het vervolg van het interview met Ruben in FietsActief 2.
Nu in de winkel of bestel ‘em hier online

Tekst Kirsten Dorrestijn Beeld Jesaja Hizkia