Met de Erato over de Egeïsche Zee

Van de groene heuvels van Poros tot de dorre hellingen van de Cycladen: per boot en e-bike ontdek je de Griekse eilanden in een rustig tempo, ver weg van de drukte van Athene.

De zee strekt zich voor ons uit, een meeuw vliegt over. In de verte zie ik de huizen die zich kilometers over de groene heuvels uitstrekken. Dag Athene. Het toeteren is verdwenen – ik hoor enkel de wind en het zachte klotsen van de golven tegen de romp. Op het voordek staan de e-bikes, stevig vastgesjord aan de reling. Een week lang ben ik aan boord van de Erato, een houten motorjacht, met een Griekse crew. Terwijl Vaggelis door de Egeïsche Zee navigeert, staat Stavros in de kombuis te koken. De geur van vers eten drijft al snel over het dek. Boubon en Panagis wisselen het zware matrozenwerk af met het serveren van de maaltijden. Op het krijtbord heeft reisleider Marylu de eerste bestemming geschreven: Poros. De witte en pastelkleurige huizen klimmen als legosteentjes tegen de helling op. Als de e-bikes via een loopplank van boord zijn gehaald, fietsen we richting de ruïne van de Poseidon-tempel.

Tempelruïne en mythes

Al snel slingert de weg omhoog. In de warme lucht hangt de geur van zoete dennen. Ik schakel terug en trap rustig door, terwijl ik uitkijk over de zee, die het ene moment turquoise kleurt en dan diepblauw. Wat een uitzicht! De weg is vrijwel leeg, zo nu en dan komt een automobilist voorbij. Bij de ruïne van de tempel vertelt Marylu over Theseus, de held die de Minotaurus – het monster met de stierenkop – doodde. Op de terugweg vergat hij de zeilen van zwart naar wit te veranderen. Wit was het afgesproken teken voor zijn vader Aegeus dat hij nog leefde. “Zijn vader zag de zwarte zeilen en riep: ‘oh my God, my son is dead,’” roept Marylu, met een ernstig gezicht, alsof de gebeurtenis zich gisteren nog heeft afgespeeld. Aegeus stortte zich in wanhoop in het water en gaf de Egeïsche Zee zo onbedoeld zijn naam. Tijd voor de afdaling. Het gouden uurtje komt al vroeg, aan het einde van de middag. In een scherpe bocht, waar ik even mijn snelheid inhoud, staat een klein witgekalkt kapelletje, een proskynitári. De vulkanische bergtoppen van de nabijgelegen eilanden lijken net een toneeldecor; ze liggen als coulissen achter elkaar.

Op naar de Cycladen

Als de wind wat is gaan zakken, maakt de Erato de oversteek naar de Cycladen. We vertrekken om 6.00 uur. Ik ben geen vroege vogel, maar als de zee een tikje onstuimig is, kun je beter niet in de hut blijven. Dus sluip ik in het donker naar het voordek. Geen verkeerde keuze; samen met een Canadees stel dat op huwelijksreis is, geniet ik van een betoverende zonsopgang. Zodra Kythnos aan de horizon verschijnt, is de eerste indruk: kaal, dor, droevig. Maar eenmaal op de fiets weet het landschap me meteen voor zich te winnen. De weg slingert door terrasvormige velden met stenen muurtjes, waar het gerinkel van geitenbellen klinkt. Een schapenhouder kijkt vertederd naar zijn kudde. Met een gewone fiets heb je hier, en op veel andere eilanden, een topconditie nodig. Toch moet je op een e-bike ook nog aardig wat kracht zetten, en op tijd schakelen. De klimmetjes zijn technisch; neem je de bocht te strak, dan zijn de hellingen simpelweg te steil.  In het hoofdplaatsje Chora slenteren we door de steile straatjes, waar bloemen op de tegels zijn geschilderd. Naast de witgekalkte huizen staan potten met planten, paarse bougainville vormt een natuurlijk dak. Een oudere vrouw in een blauwe bloemetjesjurk toont haar brede glimlach, nog slechts een paar tanden in de mond. Aan alle kanten schieten katten weg; je komt ze overal tegen. Reisgenoot Bozena, uit Montenegro, maakt een sprongetje. “Ik ben doodsbang voor katten,” roept ze. Natuurlijk komen ze juist op haar af.

Wiegend op het voordek

Aan boord verschijnen iedere dag de heerlijkste Griekse gerechten. Marylu wijst aan wat alles is: dolmades – gevulde wijnbladeren – spanakopita en tiropita. “Op toeristische plekken zie je vaak moussaka op het menu,” zegt ze. “Zo cliché, wij Grieken eten dat bijna nooit.” Als we weer gaan varen, barst het geroep los aan dek. Geen makkie om met zo’n enorm schip de smalle haven uit te komen; Vaggelis laveert behendig tussen de boten door en dirigeert zijn crew. Marylu lacht: “Het klinkt al snel alsof Grieken ruzie hebben, maar dat valt wel mee.” Op het voordek val ik bij het wiegen van de boot al snel in slaap: zon op mijn gezicht, het geluid van de golven en de reisziektetabletjes helpen ook mee. Ik ben zó verliefd op eilanden dat ik mijn zeeziekte voor lief neem. Het lage tempo, de gemoedelijkheid, dat is wat me er steeds weer naartoe trekt. Het landschap van Kea oogt zachter dan dat van Kythnos. De weg slingert over groene heuvels waar ezels rondslenteren en een paard graast. In het dorp Ioulida – een wirwar van geplaveide straatjes met stenen huizen – verraadt alleen de drogende was dat er mensen wonen. Op de fiets wijst de vers getrouwde medereiziger Michael – geoloog van beroep – naar de lagen gesteente: schist. “Dit heeft kilometers diep in de aarde gezeten,” zegt hij. “Eigenlijk is dit deel van Griekenland een klein tektonisch laboratorium.” Zijn ogen glinsteren.

LEZERSAANBIEDING

Speciaal voor lezers van FietsActief geldt momenteel een aantrekkelijke lezersaanbieding voor geselecteerde reizen, waaronder eilandhoppen in Griekenland met €250 korting per persoon. Bekijk alle aanbiedingen via boatbiketours.nl/fietsactief.

Verder lezen?

Lees het vervolg van dit avontuurlijke reisverhaal in FietsActief 5.
Nu in de winkel of bestel via via deze LINK

Tekst en beeld: Jessica de Korte